.
.
در دیاری که تو آنجا باشی ، بودنت آنجا کافیست / آرزوهای دیگر ، اوج بی انصافیست
.
.
.
شبها که بی تو پلک غزل بسته می شود
از لحظه های بی تو دلم خسته می شود
باور نمی کند دل مغرور و ساکتم
هر لحظه بیشتر به تو وابسته می شود
.
.
.
گستاخی خیالم را ببخش که حتی لحظه ای یادت را رها نمی کند … !
.
.
.
تو اگر باز کنی پنجره ای سمت دلت
می توان گفت که من چلچله باغ توام
مثل یک پوپک سرمازده در بارش برف
سخت محتاج به گرمای پر و بال توام
.
.
.
شیرین بهانه بود
فرهاد تیشه می زد تا باور نکند صدای مردمانی را که در گوشش می خواندند
دوستت ندارد
.
.
.
در دسترس بودنت دیگر برایم ارزشی ندارد ، اکنون نه مشترک هستی نه مورد نظر !
.
.
.
صدای زندگی را میشنوم همه جا ،
فرا میخواند ما را ترا !
برای در آغوش کشیدن معشوق ات مرا !
برای در آغوش کشیدن زانوی غم
.
.
.
امشب کم توقع شده ام ، آرزویم کوچک و کم حرف است ، هیچ نمیخواهم جز “تو”
.
.
.
آنقدر دلتنگتم که حتی ابلیس بر وسعت این دلتنگی سجده می کند
.
.
.
لیوان چایی روی میز در انتظار یک بوسه است
نه تو می آیی و نه او گرم می ماند
چه گناهی دارد سماوری که داغ دیده است ؟؟؟
.
.
.
دلتنگی هایم را به رود اگر گویم میبرد با خود / حراسم از دریا و مرگ ماهی هاست
.
.
.
این تو نیستی که مرا از یاد برده ای
این منم که به یادم اجازه نمیدهم حتی از نزدیکی ذهن تو عبور کند
صحبت از دلتنگی نیست…
صحبت از لیاقت است…!
.
.
.
ای کاش احساسی به اسم دلتنگی وجود نداشت که باعث بشه مزاحمت بشم !
.

.
.
فلاسفه درباره ی عشق خیلی حرفها زدند اما منطق هیچ کدامشان به پای منطق تو نرسید ،
رفتی و گفتی : همینه که هست !
.
.
.
هیچوقت آرزوی “افتادن” چیزی را نداشته ام ،
حالا برای اولین بار میخواهم : “لطفا بیفت” ، ای زیباترین اتفاق زندگی من !
.
.
.
“یاد تو” پرچم صلحیست میان شورش این همه فکر
.
.
.
بخند ای عشق ای امید فردا که من خندیدنت را دوست دارم
به باغ خاطرم هر روز و هر شب تو را تنهای تنها دوست دارم
منم چون ماهی افتاده در شن تو را مانند دریا دوست دارم
نگاهی کن به من ای عاشق دل تو را مانند رویا دوست دارم
.
.
.
تا تو رفتی همه گفتند که از دل برود هر آنکه از دیده رود
و به نا باوری و غصه ی من خندیدند
کاش می دانستی که در این عرصه ی دنیای بزرگ ،
چه غم آلوده جدایی هاییست
کاش می دانستی که از دل نرود هر آنکه از دیده رود !